Luisterlijn op pad bij start week van de eenzaamheid

Esther Jacobs van de luisterlijn geeft uitleg aan een treinreiziger over de telefonische hulplijn © L1/Robert Janssen
In Venlo is de week van de eenzaamheid afgetrapt met een actie op het station. Een ouderwetse telefoon vormde daarbij het middelpunt, om aandacht te vragen voor de luisterlijn. Ruim vier op de tien Nederlanders voelt zich eenzaam, werd donderdag bekend.
Om precies te zijn voelt 43 procent van de Nederlanders zich wel eens eenzaam. Dat blijkt uit cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). In 2019 lag dat percentage een stukje lager, op zo'n 35 procent. En het gaat allang niet meer alleen om ouderen, ook jongeren voelen zich vaker alleen.

Toer door het land

De Luisterlijn, een telefonische hulpdienst, vraagt hier aandacht voor met een toer door het hele land. Donderdag werd gestart op het station in Venlo. Treinreizigers konden via een ouderwetse telefoon gesprekken beluisteren die dagelijks bij de luisterlijn binnenkomen. "Zo horen ze in feite de stem van de eenzaamheid", vertelt Esther Jacobs van de Luisterlijn in Venlo. De achterliggende gedacht is dat de hulplijn eenzaamheid bespreekbaar wil maken.

Luisterend oor

Verschillende treinreizigers namen de moeite om even aan de hoorn te luisteren naar de gesprekken. Eén van hen is Natascha Krijgsman. Zij laat weten het een goed initiatief te vinden. Ook zegt ze dat eenzaamheid niet alleen ouderen treft. "Ik heb een minder bekende spierziekte en wordt daardoor soms niet gehoord door mensen in mijn omgeving. Dan voel ik me ook eenzaam en kan een luisterend oor heel fijn zijn."

Meeste bellers zijn eenzaam

In Limburg heeft de luisterlijn twee locaties. Eén in Heerlen en één in Venlo, met in totaal ruim 80 medewerkers. Betty Pollman is al 20 jaar vrijwilliger bij de locatie Venlo. De meeste bellers zijn eenzaam, zo stelt ze, al spreken ze dat niet direct uit. "Ze beginnen dan vaak ergens anders over. Bijvoorbeeld dat de boodschappen op zijn en ze zelf niet goed genoeg ter been zijn om deze te gaan halen. Ze blijken dan niemand te hebben die dat voor hun kan doen. Dan heb je het ook over eenzaamheid."
Pollmann beseft dat ze geen concrete hulp kan bieden. Ze is geen dokter of therapeut. "Wel merk ik dat mensen het fijn vinden dat ze hun verhaal kwijt kunnen. En soms kan ik ze wel tips geven waaraan ze zelf nooit gedacht hebben."