Cultuurbewaker leert Oekraïense zussen Sittards dialect

Cultuurbewaker Guus Queisen leert Elena uit Kiev Sittards dialect. © L1
"Tandj, bekker, maon, vösj, versjèt", klinkt het herhaaldelijk door de woonkamer van de Sittardse cultuurbewaker Guus Queisen. In zijn boerderij aan de Broekstraat biedt hij de Oekraïense Elena en Victoria een veilig onderkomen, maar dat gaat wel gepaard met een 'Limburgse inburgeringscursus'.
Met behulp van een Veldeke-leesplankje leert Queisen de zussen basiswoordjes van het Sittards dialect.

Vlaai en zuurvlees

Daarnaast geeft hij Elena en Victoria les over Limburgse cultuur, traditionele feesten en typische gebruiken. Bijvoorbeeld: "Vlaai speelt je hele leven lang een rol", vertelt Queisen de Oekraïners als hij de appelkruimelen aansnijdt. "In Limburg eten we vlaai bij feestelijke gelegenheden, als iemand geboren wordt, maar ook als iemand sterft." Als Queisen de vlaai opdient, spreekt Elena haar waardering over de lekkernij uit. "Vlaai is mijn favoriete Limburgs eten. Maar zuurvlees is ook lekker", lacht ze.

Nog meer cultuur

Hoewel Elena en Victoria pas twee maanden geleden familie en huis en haard achterlieten, hebben ze al de nodige activiteiten achter de rug. "Ik heb ze meteen lid gemaakt van de buurtvereniging en na een week hebben we de Sint Joep bezocht. Om nog meer cultuur over te brengen, zijn we naar de halfvastenoptocht geweest in Hasselt." De zussen genieten van ieder uitstapje. "De carnavalsactiviteit was geweldig om mee te maken. Een beetje gek, maar wel leuk", vertelt Elena.

'Contrast is gigantisch'

Toch heeft het even geduurd voordat de zussen weer oprecht konden genieten. "Het contrast tussen de oorlog in onze woonomgeving en de rust hier in Limburg is gigantisch." Elena refereert naar de bombardementen die haar wakker lieten schrikken in Kiev. "Het is mentaal moeilijk te verwerken als je drie dagen later, in alle rust, vredig vogeltjes hoort fluiten."

'Leven opnieuw opbouwen'

De zussen vluchtten 11 maart weg uit de hoofdstad van Oekraïne. Ze hebben alles achtergelaten voor één simpele reden: veiligheid. Vanuit de boerderij in Sittard, die voorlopig het eindstation is, bellen Elena en Victoria dagelijks met familie. "We hopen dat de oorlog snel voorbij is en dat ze allemaal hierheen kunnen komen. Ik kan niet wachten om ze in de armen te sluiten en ze te laten zien hoe fijn het hier is. We willen ons leven hier opnieuw opbouwen", aldus Elena.